گاهي وقتي که خيلي شادي، روزها  مثل برق و باد ميگذرند
مثل اين روزها،، براي من
26 روز بودن در کنار پدر و مادرم((در اصفهان)) مثل چشم بر هم زدني گذشت و آغازي دوباره براي دلتنگي هاي من
و دوباره از چند روز ديگه روز از نو و روزي از نو
دوباره سروکله زدن با دانشجوهايي که گاهي،، بعضي هاشون ارث پدرشون رو طلب کارند
و يا جروبحث با دهها فرعون و فرعون زاده
و چه زود ميگذرند اين روزها؟؟

آخري حرف::

ببين داداش من ،بس کن ديگه اين مسخره بازي ها رو

ديگه بهتره سراغ من نياي وگرنه هر چي ديدي از چشم خودت ديدي....کاري نکن که ويلاگت رو حک کنماااااا

مواظب خودت باش آقا داداش

باي

از طرف حق دار

*********************************

مطالبي رو که در بالا نوشتم، ارسالي يکي از دوستانِ با محبت بوده، اما  اينکه قضيه چيه رو!!! توضيح ميدم خدمتتون!!

من هميشه به اين فکر ميکردم که آيا واقعا واجبه که با دزدي کردن از مطالب ديگران وبلاگ خودمون رو پر کنيم؟؟ آيا لازمه؟؟

من هميشه جواب اين سئوال رو منـفـــي ميـديــدم

ولي چند وقت پيش دوست عزيزي نسبت به اين سئوال بنده آره خيلي محکمي عنايت فرمودند و بنده رو با اين آره خود شرمنده کردند....

چند روز قبل از طريق يکي از دوستان آدرس وبلاگي در اختيار من قرار گرفت که وقتي به اون وبلاگ مراجعه کردم از تعجب خشکم زد چون انگار که وارد وبلاگ خودم شده بودم ؛؛ همه مطالب همون بودند ؛و تنها تفاوت بين دو وبلاگ در قالب اونها بود..

شوک ناجوري بود...

با صاحب اون وبلاگ از طريق کامنت و ايميل تماس گرفتم ولي ايشون در عوض من رو متهم به دزدي کردند

ولي اين شخص نابغه اونقدر دقت نداشت که حداقل نگاهي به تاريخ مطالب بندازه و ببينه که مطالب در وبلاگ من حداقل مربوط به يکسال قبل از نوشتن در وبلاگ ايشونه..

نکته جالب اينجاست که ايشون فقط به کپي کردن شعرها يا انتقادات بنده در وبلاگم قناعت نکرده بلکه حتي مطالبي رو هم که من در رابطه با دلتنگي هاي خودم هم نوشتم،، ايشون عيناً به وبلاگشون منتقل کرده

بـــابــا باانگيـــزه.....بــابـــا نويسنـــده.....

واين فرد استثنايي و نابغه عزيز در آخرين کامنتشون متن بالا رو برام نوشتند که من هم اون رو در وبلاگم گذاشتم چراکه ايشون متاسفانه در ديگر کامنتهاشون از کلمات بي ادبانه اي استفاده کرده اند؛؛بنابراين تصميم گرفتم که از همين جا جواب اين دوست عزيز رو بدم نه در وبلاگ خودشون

وتصميم دارم که بزودي آدرس وبلاگ ايشون رو هم در وبلاگ خودم قرار بدم که شايد سوژه اي باشه برا خنديدن دوستان (( مگر اينکه تغيير رويه بده))

ولي نکته مهمتر اينجاست که،، ميترسم اين دوست عزيز همين مطلب رو هم در وبلاگ خودشون کپي کنند و آدرس وبلاگ من رو هم در زيرش بنويسند        اونوقته که چه شود!!! (( ســـوژه خنــده))

عشق زيباست

عشق روياست

عشق،تلاقي نگاه بي قرار است

همان که ممکن است يک لحظه باشد

عشق، نفس است و يک هوس

اما

عشق همان رنگين کمان زندگاني ست

چرا که ،،عشق هر لحظه يه رنگيست

گهي سبز است              همان رنگ درختان

گهي آبي                       به رنگ آسمان

گهي مشکيِ،مشکي       به رنگ تيره بختي

خداوندا

دلم تنگه ،، دلم تنگه

غم اين عاشقا

پررنگه پررنگِ

عشق

پراست از ترس و فرياد

که مبادا عشق رود

بر بادِ برباد

عشق،تلاقي نگاه بي قرار است

همان که ممکن است يک لحظه باشد

عشق، نفس است و يک هوس

عشق بس است ؛؛؛عشق بس است

عشق روياست

عشق روياست

عشق

پراست از ترس و فرياد

که مبادا عشق رود

بر بادِ برباد

 (( امير اميري ))

اي عشق

اي عشق مرا رها کن

مرا رها کن تا آنگونه که خود مي خواهم همراهت گردم

مرا رها کن تا آنگونه که خود دوست دارم ياريت کنم

مرا رها کن

مرا رها کن تا با ميل و اراده خويشتن باز گردم

مرا رها کن تا از صميم قلب عاشق گردم

آنهم به حرمت زيبايي دل عاشقان

نميدانم

نميدانم چرا اينگونه مي پنداري

نميدانم

نميدانم چرا اينگونه مي نالي

نميدانم

نميدانم چرا هر لحظه ام ابريست

نميدانم

 ****

شايد گاهي احتياج است که تنها به يک کلمه بسنده کرد::

         معذرت

کاش مي شد غصه را زنجير کرد
ذره هاي عشق را تکثير کرد

کاش مي شد زخم را مرحم شويم
يار و غمخوار و انيس هم شويم

کاش مي شد بر خلاف سرنوشت
قسمت و تقدير را از سر نوشت

کاش مي شد چشم و دل را باز کرد
نغمه ها ي دوستي را ساز کرد

کاش مي شد عشق را آغاز کرد
بي خيال از هر غمي پرواز کرد

تلاش ميکنم

اما تلاشم بسيار مذبوحانه است ؛؛ تلاشي بي ثمر براي پاک کردن تمام خاطرات

البته ،تنها خاطرات بدي که باعث سياهي ذهنم گشته اند

اما نميتوانم

نميتوانم تا آنها را با جراحتهاي بسيارشان پاک نمايم؛؛جراحتهايي که روحم را آزرد

تلاش ميکنم تا شايد بتوانم آنها را کمرنگتر از گذشته نمايم

هر چند که ؛؛؛ کمرنگتر گشته اند اما هنوز هم رنگشان باعث آزارم است....

و آنان که با افتخار هر چه تمامتر باعث اين آزردگي شدند اينک مدال افتخار ديگري بر سينه خود نصب کرده اند و به همين خاطر از خود سپاسگذارند و آنها خوب ميدانند که اينگونه مدالها برايشان چقدر ارزشمند است و براي گرفتن اين افتخار چه ها که نمي کنند

 اما مدتهاست که آنها و مدالها و درجه هايشان را به حال خود رها کرده ام

مدتهاست که آنان را را بخشيده ام

مدتهاي مديدي ست که سعي دارم علاقه را جايگزين تنفر از آنها نمايم ،،

آري علاقه.....

علاقه مند شان شوم !!! چرا که ناخواسته باعث شدند در راه درست  گام بردارم

راهي که اينک در آن خوشبختــــم...

و از اين بابت از آنان سپاسگزارم

                                                    ( امير اميري )